ನನ್ನ ಅವಳ ಬೆಸುಗೆ

• ಯೋಗೇಶ್‌, ಬೆಂಗಳೂರು
  [email protected]

ಈ ಸಂಜೆ ಹೊರಡಬೇಕೂರಿಗೆ,

ಚಳಿ, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಸುರಿಯುತಿದೆ.

ಕೊಡೆಹಿಡಿದು, ಮನೆ ತೊರೆದು,
ನಡು ಬೀದಿಯಲಿ ಸಾಗುತಿರೆ,
ಮೋಡ ಕವಿದು, ಗುಡುಗು ಬಡಿದು,
ಜೋರಾಯಿತು ಮಳೆಧಾರೆ!.

ಕೊಂಚ ದುಗುಡ ಮನದಲ್ಲಿ,
ಕೊಡೆಹಿಡಿದು ಎರಡು ಕೈಯಲ್ಲಿ,
ನಡೆದೆ ದಾರಿ ನೋಡುತಲಿ.

ಸುಡು ಸೂರ್ಯ ತಂಪಾಗಿ, ಬಾನೆಲ್ಲ ಕಪ್ಪಾಗಿ,
ವೇಳೆ ತಿಳಿಯದೆ, ಕಾದೆ ಬರುವ ಗಾಡಿಗಾಗಿ.

ಆ ಗಾಳಿ, ಮಳೆ, ಚಳಿಗೆ, ಮನದೊಳಿಲ್ಲ ಹೊ ನಗೆ.
ಮನೆ ತೊರೆದೋಗಿದ್ದಳೆನ್ನಾಕೆ, ತನ್ನ ತವರೂರಿಗೆ.

ಬರಲಿಲ್ಲ ಗಾಡಿ ಬರಲಿಲ್ಲ,
ಮನವೇಕೊ ಹಿಂಜರಿಯಲಿಲ್ಲ,
ಮಳೆರಾಯ ಛಲ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

ಅದಾಗಲೆ ಸಮಯ ಮೀರಿತ್ತು,
ಬಾರದ ಗಾಡಿಗೆ ಕಾದು ಸಾಕಾಗಿತ್ತು,
ಕ್ಷಣದಿ ಜನರ ಗುಂಪು ಕಂಡಿತು,
ಗಾಡಿ ಊರ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿತ್ತು!

ಬೇಸರದ ಛಾಯೆ ಆವರಿಸಿ, ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಮನಸು ಕಾತರಿಸಿ,
ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಕಾದ ನನಗೆ-
ಪ್ರಕೃತಿಯೆ ಕಂಡು ಅಣುಕಿಸಿ, ನಕ್ಕಿತು ಮುಸಿ, ಮುಸಿ...!

ಯಾರೊ ಬರುವ ಹಾಗೆ, ನೋಡಿ ನಿಂತೆ ಹಾಗೆ,
ತೋಯ್ದು ತೊಪ್ಪೆಯಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ನನ್ನಾಕೆ!!

ಕೊಡೆಯಿಲ್ಲ ಅವಳಲ್ಲಿ, ಚಳಿತಾಳದೆ ಬಳಲುತಲಿ,
ತವರು ತೊರೆದು ಬಂದಿಳಿದಿದ್ದಳು ಊರ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ!

ಹೊರಟಿದ್ದೆ ನಾ ನಲ್ಲಿಗೆ, ಬಂದಾಯ್ತು ಅವಳಿಲ್ಲಿಗೆ.
ಉಸಿರಿಗೆ, ಉಸಿರಾಗಿರುವಾಕೆಗೆ, ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ!

ಚಳಿ, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ, ಸುಡು ಸೂರ್ಯ!
ಆಕೆ ಜೊತೆ ಇದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮಂಗ ಮಾಯ!

ಇರಲಿಲ್ಲ ಆಕೆ ಐದು ದಿವಸ-
‘‘ಬರಡು ಭೂಮಿಗೆ ಹಸಿರೆಲ್ಲಿ?’’
ಆಕೆ ಕಾಣದೆ ಮನ ತವಕ ಗೊಂಡಿದೆ-
‘‘ಹುಡುಕಾಡಿದೆ ದುಂಬಿ ಹೂವೆ ಕಾಣದೆ ಬನದಲ್ಲಿ!’’

ಮನೆಯ ಮೌನ ದೂರ ಮಾಡಿ, ಮನೆಯ ದೀಪ ಆಕೆ ಹಚ್ಚಿ,
ಗೆಜ್ಜೆನಾದ ಕೇಳಿ ಬರಲು, ಸ್ವರ್ಗಬಂದಿಳಿಯಿತೆನ್ನ ಮನೆಗೆ!,
ಇದೇ !!!

ಮುಖಪುಟ / ಸಾಹಿತ್ಯ-ಸಂಸ್ಕೃತಿ