ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಮಳೆಯ ಹಾತೆ

• ಅಶೋಕ ಹೆಗಡೆ
  [email protected]

ಖಂಡ ಖಂಡಗಳ ಹುಗಿದಿಟ್ಟ

ಮಣ್ಣು, ಹುಲ್ಲು ಗರಿಕೆಯು ಕೂಡಾ

ಒಣಗಿ ಮುಖವೆತ್ತಿ ನಿಂತ ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಕೆಂಡ,

ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಯಾವ ಮಳೆಯ ಒಂದಿಷ್ಟು

ಕನಿಕರಕ್ಕೆ ಆದ್ರಗೊಂಡಿತು ನೆಲ, ಹುಂಡಾಗಿ

ಇಳಿದ ನೀರ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ಒಡಲು ಬಿದ್ದ ಬಿಸಿಲಿಗೆ

ಸ್ವಲ್ಪವೆ ತೆರೆದು ಬಾನ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಬಣ್ಣದ ಓಕಲಿ

ಮೊದಲ ಕಿರಣದ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಹವಾಕ್ಕೆ
ಕೋಶದೊಳಗೆ ಕುಳಿತ ಪುಟಾಣಿಗಳ ಮೈಯಲ್ಲಿ
ಒಂದು ಅಣುಸ್ಫೋಟ - ಅಹಾ ಎಂತಹ ಗದ್ದಲ
ಬಲಿತ ಮೈಯನ್ನ ಹೊತ್ತ ಸೋತ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ
ಈಗ ನೂರು ಆನೆಯ ಬಲ, ಕುಡಿಯಾಡೆವ ರೆಕ್ಕೆಗೆ
ನೆಲ ಬಗೆದು ಹೊರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುವ ತವಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಕುಳಿತ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಯಾಳಕ್ಕೆ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ

ಅವು ಈಗ ವಿಶ್ವ ಕರ್ಮನ ಮಜಬೂತು ಮಹಡಿಗಳ
ಒಂದೊಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ಹತ್ತಬೇಕು, ಕೊನೆಯ
ಕಿರಣಗಳು ನಂದಿಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಒಡಲ ಆಚೆಯನ್ನ ಸೇರಬೇಕು

ಹೊರಗೆ ಸಿಳ್ಳೆ ಹಾಕಿದ ಕುಕ್ಕರು, ಸಿಡಿಯಲು ತಯಾರಾಗಿವೆ
ರೈಲುಗಳು ಕನಸಿನ ಮನೆಗಳನ್ನ ಮುರಿದು ಓಡುತ್ತಿವೆ
ಬಾಲೆಯರು ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಸಾಲ
ಕೊಟ್ಟವರು, ವಿಟ ಪುರುಷರಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ
ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಾದರು ಎಂತ ಹಸಿವು,
(ಬಯಲಲ್ಲಿ ಕಾಗೆಗಳು ಏಕೆ ನಡೆಸಿವೆ ವ್ಯರ್ಥ ಪಂಚಾಯತಿ?)

ಇತ್ತ ಮಳೆಹಾತೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ
ಹಿಂಡು ದಂಡಾಗಿ ಎಂತಹ ಭಾವೋತ್ಕರ್ಷ ಎಲ್ಲಿ
ವಾಮನ, ಎಲ್ಲಿ ಬಲಿ, ಎಲ್ಲಿ ವಂದಿಮಾಘಧರು
ಈಗಷ್ಟೆ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ನಂದಾಬಟ್ಟಲು ಯಾರನ್ನು ಸುಡುವ ಅಗ್ನಿಕುಂಡ

ಈಗ ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ, ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್ನಿನ ಹೊರಗೆ
ಹೆಣ ಹೇರಲು ನಿಂತ ವ್ಯಾನುಗಳು ದಡಬಡಿಸಿ ಹೊರಡಲು ತಯಾರಾಗಿವೆ
(ನಮ್ಮ ವಿಳಾಸ ಯಾವತ್ತಿನಿಂದಲೂ ಇದೆ ಅವರ ಬಳಿ)

ಮುಖಪುಟ / ಸಾಹಿತ್ಯ-ಸಂಸ್ಕೃತಿ