• search

‘ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿ’ನ ಮಾರ್ಗ ತೋರಿಸು ಗುರುವೇ : ಭಾಗ 2

By * ಎಸ್‌.ಕೆ.ಹರಿಹರೇಶ್ವರ, ಮೈಸೂರು
Subscribe to Oneindia Kannada
For Quick Alerts
ALLOW NOTIFICATIONS
For Daily Alerts

    ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕತೆಗಳು ಜ್ಞಾಪಕಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ :
    ಪಾಂಡವರು ವನವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ , ದ್ವೆ ೖತವನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ, ಒಂದು ದಿನ ಪ್ರಯಾಣಮಾಡುತ್ತಾ , ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಲಿ, ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸರೋವರ ಕಾಣುತ್ತೆ . ನೀರನ್ನು ತರಲು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಹೋದ ಸಹದೇವ, ನಕುಲ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಭೀಮ- ಯಾರೂ ಹಿಂತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ ; ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಆ ಸರೋವರದ ಅಧಿಪತಿ ‘ಯಕ್ಷ’ನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅಸು ನೀಗಿರುತ್ತಾರೆ! ಕೊನೆಗೆ ಹೋದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಯಕ್ಷನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು : ‘ಕಿಂ ಆಶ್ಚರ್ಯಮ್‌?’ ಅಂದರೆ,

    ಪ್ರಶ್ನೆ : ‘ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವ ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ವಿಷಯ ಏನು?’
    ಉತ್ತರ : ಅನುದಿನವೂ ಜವರಾಯನತ್ತ
    ಮತ್ತೆ ಹೋಗುತ್ತಲಿವೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು;
    ಇದ ತಿಳಿದೂ ತಾನಿಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನೆಂದು ಬಗೆವುದೇನಚ್ಚರಿಯೋ !
    ‘ಹುಟ್ಟಿದವರೆಲ್ಲ ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಸಾಯಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಮರೆತು ಜನರು ಈ ಬಾಳು ಶಾಶ್ವತ ಅಂತ ಭ್ರಮಿಸಿ, ಏನೇನೋ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇರುವುದು ಎಂಥ ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ಚರ್ಯ !’ (ಅಹನಿ ಅಹನಿ ಭೂತಾನಿ ಗಚ್ಛನ್ತಿ ಇಹ ಯಮಾಲಯಮ್‌। ಶೇಷಾ: ಸ್ಥಾವರಂ ಇಚ್ಛನ್ತಿ, ಕಿಂ ಆಶ್ಚರ್ಯಂ ಅತ: ಪರಮ್‌।। - ಮಹಾಭಾರತ, ವನಪರ್ವ 313 : 116)

    ಇನ್ನೊಂದು ಕಿಸಾಗೌತಮಿಯ ಕತೆ:

    ತನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ಹಸುಗೂಸನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ತಾಯಿ ಒಬ್ಬಾಕೆ, ಗೌತಮ ಬುದ್ಧನ ಬಳಿ ಬಂದು ಅಂಗಲಾಚುತ್ತಾಳೆ: ‘ ಹಲವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯ ಮಾಡಿದ ಸಿದ್ಧಪುರುಷರು ನೀವು ; ಮಹಾಮಹಿಮರು ನೀವು ! ನನಗಿರುವುದೊಂದೇ ಮಗು ; ಇದನ್ನ ಬದುಕಿಸಿ ಕೊಡಿ !’ ಎಂದು ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ.

    ಕಡುದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವುದು ? ಏನು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸುವುದು ? ಯಾವ ರೀತಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವುದು?
    ಬುದ್ಧ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ‘ಆಗಲಿ, ತಾಯಿ. ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಸಿವೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ. ಅದನ್ನು ಮಂತ್ರಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಚಿಮುಕಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮಗು ಮತ್ತೆ ಬದುಕಿ ಬಂದೀತು !’

    ‘ಈಗಲೇ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಸಾಸಿವೆ ತರುತ್ತೇನೆ’, ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ, ಹೊರಡತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ, ಅವಳು.
    ‘ತಡಿ, ತಾಯಿ ! ’, ಬುದ್ಧ ತಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ‘ಸಾವು ಆಗಿಲ್ಲದ ಮನೆಯಿಂದ ಸಾಸಿವೆ ತಾ’. ಎಂದು ಕಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ, ಅವಳನ್ನ.

    ಪಾಪ. ಸಾವಿಲ್ಲದ ಮನೆ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ? ಸುತ್ತಿ, ಸುತ್ತಿ, ಅರಿವು ಮೂಡಿದ ಬಳಿಕ ಬುದ್ಧನ ಬಳಿಗೆ ಅವಳು ಮರಳುತ್ತಾಳೆ. ಬುದ್ಧ ಮತ್ತು ಅವಳು ಬಗೆಹರಿಯದ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಳುತ್ತಾರೆ!

    ಅದಕ್ಕೇನೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನನ ನೆಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು: ‘ತಸ್ಮಾತ್‌ (ಆದ್ದರಿಂದ), ಅಪರಿಹಾರ್ಯೇ ಅರ್ಥೆ(ಪರಿಹರಿಸಲಾಗದ ಈ ಹುಟ್ಟು-ಸಾವುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ), ಶೋಚಿತುಮ್‌ ನ ಅರ್ಹಸಿ (ಶೋಕಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಅತ್ತರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ !)’

    ಹಾಗಾದರೆ, ಬೇರೆ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು ? ‘ಮರಣ’ದ ಮಾತು ಬಂದಾಗ, ಕೇಳಿದಾಗ, ‘ಜೀವ ದೇಹದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಯಿತು. ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಿತು’- ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೇಳುವುದು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಆದ ನೋವು, ದುಃಖವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ‘ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರನ್ನ, ಪುಣ್ಯದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮವುಳ್ಳವರನ್ನ ‘ದೇವರು’ ತನ್ನ ಬಳಿ ಬೇಗ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ’ - ಎಂಬ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೊಂದವರನ್ನು ಸಂತೈಸಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೇನೇ ನಾವು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ, ಗತಿಸಿದ, ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದ, ದೇಹ ಚೆಲ್ಲಿದ, ನಿಧನರಾದವರನ್ನು ಕಣ್ಮರೆಯಾದರು, ಬಯಲಾದರು, ದಿವಂಗತರಾದರು, ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥರಾದರು, ಕೈವಲ್ಯ ಹೊಂದಿದರು, ವೈಕುಂಠ-ವಾಸಿಗಳಾದರು, ಪರಂಧಾಮ-ವನೈದಿದರು, ಶಿವೈಕ್ಯರಾದರು- ಎಂದು ಅಶ್ರುತರ್ಪಣ ಸೂಚಿಸುವುದು, ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿಯನ್ನ ಅರ್ಪಿಸುವುದು.

    ‘ಬಿಡುಗಡೆಯೇ ಮೋಕ್ಷ’ ಎಂಬ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಈಗ ತೊಡಗಿ ಇರುವವರು ಆ ಬಿಡುಗಡೆಯ ದಿನವನ್ನು ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ, ಕಾಯುವ ಸ್ಥೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು: ‘ಹುಟ್ಟುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ, ನಾವು ಅಳುತಿದ್ದೆವು; ಹತ್ತಿರದ ಬಂಧುಗಳು ನಗುತ್ತಾ ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಾಳನ್ನ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯಬೇಕೆಂದರೆ, ಸಾಯುವ ವೇಳೆ ನಾವು ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯಬೇಕು ; ಸುತ್ತಲೂ ನೆರೆದವರು ಕಣ್ಣೀರ್ಗರೆಯುತ್ತಿರಬೇಕು !’ ಇದನ್ನೇ ‘ಶರಣರ ಗುಣವನ್ನ ಮರಣದಲ್ಲಿ ನೋಡು’ಎಂದಾಗ, ಇಚ್ಛಾಮರಣಿ ಭೀಷ್ಮನ ಕತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ; ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಿಗಳ ‘ಸಮಾಧಿ’ ಸ್ಥಿತಿಯ ವಿಚಾರ, ಬುದ್ಧ ಬೋಧಿಸಿದ ‘ನಿರ್ವಾಣ’ದ ಸಮ್ಯಕ್‌ ಜ್ಞಾನ ಬೆಳಕೂಡುತ್ತದೆ; ಏಳನೆಯ ಶತಮಾನದ ಪೂರ್ವಾರ್ಧದ ಹಳೆಗನ್ನಡದ, (ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ) ಪ್ರಾಚೀನ ಗದ್ಯ ಗ್ರಂಥ, ಶಿವಕೋಟ್ಯಾಚಾರ್ಯನ ‘ವಡ್ಡಾರಾಧನೆ’ಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಜೈನ ಮುನಿಗಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳ ಚಿತ್ರ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.

    ಶ್ರೀಮದ್‌ ಭಾಗವತದ ಕವಿ ಚಮತ್ಕಾರ-ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ‘ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ದೇಹವನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದುದಾದರೂ ಎಂತು ?’ ಎಂದು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ :

    ತಮಗಾಗಿ ಜೀವಿಸದೆ ಪರರಿಗೇ ಇದ್ಧಂಥವರು ಇವರು,
    ಎಲ್ಲರುನ್ನತಿಯನ್ನ ಮೂಲೋಕದೊಳಿತ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದವರು,
    ಅನುದಿನವೂ ಮನಸಾರೆ ಹಾಡಿ ಈ ಹೊಗಳಬೇಕಾದವರು-
    ಯಾರ ಕೇಳದೆ ದೇಹ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ?
    (ಶಿವಾಯ ಲೋಕಸ್ಯ, ಭವಾಯ ಭೂತಯೇ, ಯ ಉತ್ತಮ-ಶ್ಲೋಕ-ಪರಾಯಣಾ ಜನಾ : । ಜೀವನ್ತಿ ನ ಆತ್ಮಾರ್ಥಂ ಅಸೌ ಪರಾಶ್ರಯಂ, ಮುಮೋಚ ನಿರ್ವಿದ್ಯ ಕುತ್‌ : ಕಳೇವರಮ್‌ ।। ಭಾಗವತ 1 : 4: 12)
    ‘ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದವರು, ತಮಗೆ ಇಷ್ಟನಾದ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಕಾದಿರುವಂತೆ, ಸಾವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ’ (‘ಕೃತಕೃತ್ಯಾ: ಪ್ರತೀಕ್ಷ್ಯನ್ತೇ ಮೃತ್ಯುಂ ಪ್ರಿಯಂ ಇವ ಅತಿಥಿಮ್‌।’)- ಎಂಬ ಮಾತೊಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ :

    ಮೃತ್ಯುವಿಗೆ ಭಯಪಡುವೆ, ಮೂಢ, ನೀ ಆಶಿಸುವೆ :
    ಯಮ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟಾನು ; ಪಾಪ !, ಹೆದರಿದನೆಂದು ;
    ಇದು ಗುಟ್ಟು :
    ‘ಮುಟ್ಟನೋ ಆ ಹುಟ್ಟದವನನ್ನ ಯಮ,
    ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟದ ಹಾಗೆ ನೀ ಬಾಳಿ ಬದುಕೋ!’

    (‘ಮೃರ್ತ್ಯೋರ್‌ ಭಿಭೇಷಿ ಕಿಂ ಮೂಢ !, ಭೀತಂ ಮುಂಚತಿ ಕಿಂ ಯಮ:। ಅಜಾತಂ ನೈವ ಗೃಹ್ಣಾತಿ, ಕುರು ಯತ್ನಂ ಅಜನ್ಮನಿ।।’)

    ಅಂದರೆ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಾಳುತ್ತೇವೋ ಅದನ್ನ ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿಯ ಪ್ರಯಾಣ - ಎಂಬ ಭಾವ, ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ನಂಬಿದವರ ವಿಶ್ವಾಸ. ಅಥವಾ, ಸಂಸ್ಕೃತ ನಾಟಕಕಾರ ಭಾಸ ತನ್ನ ‘ಪಾಂಚರಾತ್ರ’ದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ-,

    ‘ಮಾಡಿದೊಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೆ ಸತ್ತು, ಸ್ವರ್ಗಕೆ ಹೋದ’-
    ಎಂಬ ಮಾತೇನಿಹುದು, ಅದು ಹಸಿಯ ಸುಳ್ಳು !
    ಸ್ವರ್ಗ- ನರಕಗಳೆಲ್ಲ ಪರೋಕ್ಷ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲ
    - ಎಲ್ಲವೂ ಫಲಿಸುವುದು ಇಲ್ಲೆ ಇಲ್ಲೇ !
    (ಮೃತೈ: ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸ್ವರ್ಗೋ ಯದ್‌ ಇಹ ಕಥಯತಿ ಏತದ್‌ ಅನೃತಮ್‌।
    ಪರೋಕ್ಷೋ ನ ಸ್ವರ್ಗೋ, ಬಹುಗುಣಂ ಇಹ ಏವ ಏಷ ಫಲತಿ ।। - ಭಾಸ ಪಾಂಚರಾತ್ರ)

    ಇನ್ನೇಕೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವ ಮಾತು ? ಜೀವನದ ಹಲವು ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ತೆವಳಿ, ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ, ನಡೆದು, ಓಡಿ ಏನೇನೋ ಪ್ರಾಣಿಗಳಾಗಲಿಲ್ಲವೇ ನಾನು? ಎಂಥದೆಂತದೋ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ವಹಿಸಿ, ನಾಟಕವಾಡಲಿಲ್ಲವೇ ನಾನು ?- ಎನ್ನುತ್ತಾ ,

    ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವುದೇನೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ನಾನಿಲ್ಲೆ
    ಹಲವು ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿರುವೆನಲ್ಲ !
    ಅನುಭವದ ಮೂಸೆಯಲಿ ಕರಗಿ ನೀರಾಗೆದ್ದು,
    ಘನಿಸಿ ರೂಪಗಳೆನಿತೋ ತಳೆದಿರುವೆನಲ್ಲ !
    ಎಂದು ವಾದಿಸುವವರೂ ಇರಬಹುದು. ಅಂಥವರು ಈ ಬಂಧ-ಮೋಕ್ಷ ಎರಡೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾತ್ರ ಎನ್ನುತ್ತಾ,

    ಬಂಧನಕು ಬಿಡುಗಡೆಗೂ
    ಮನೆವೊಂದೆ ಕಾರಣ, ಜಾಣ;
    ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರೆ ಅದೇನೆ ಸೆರೆ,
    ತಗಲದಲೆ ಇರೆ ಮೋಕ್ಷ ಕಾಣ !
    (ಮನ ಏವ ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ, ಕಾರಣಂ ಬಂಧ ಮೋಕ್ಷಯೋ : । ಬಂಧಯಾ ವಿಷಯಾಸಂಗೀಂ, ಮೋಕ್ಷೋ ನಿರ್ವಿಷಯಾ ಸ್ಮೃತಮ್‌।। - ಮೈತ್ರೀ ಉಪನಿಷತ್‌: 6 : 34) - ಎನ್ನಬಹುದು. ಹೌದು, ಮನಸ್ಸೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೂಲ. ಸ್ವರ್ಗದೋಪಾದಿಯ ಆದರ್ಶ ಸುಖ, ನರಕ- ಸದೃಶ ಪರಮ-ಯಾತನೆ, ಅದರ ಸಮ್ಮಿಶ್ರತತೆಯ ಈ ಮರ್ತ್ಯಲೋಕಾನುಭವ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಈ ಮನಸ್ಸಿನ ತುಡಿತ ಮಿಡಿತಗಳೇ ತಾನೆ(ಯೋಗ ವಾಸಿಷ್ಟ) :

    ಚಿತ್ತವೇ ಮೂಲ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂನು,
    ಮೂಲೋಕ ಹುದುಗಿದೆ ಅಡಗಿ ಅಲ್ಲೇ;
    ಅದು ಕ್ಷಯಿಸೆ ಮುಳುಗೀತು ಇದು,
    ಬೇಕು ಬುದ್ಧಿಗೆ ಮುದ್ದು, ಗುದ್ದು, ಮದ್ದು!
    (ಚಿತ್ತಂ ಕಾರಣಂ ಅರ್ಥಾನಾಂ, ತಸ್ಮಿನ್‌ ಸತಿ ಜಗತ್‌ ತ್ರಯಮ್‌। ತಸ್ಮಿನ್‌ ಕ್ಷೀಣೇ ಜಗತ್‌ ಕ್ಷೀಣಂ, ತತ್‌ ಚಿಕಿತ್ಸ್ಯಂ ಪ್ರಯತ್ನತಃ ।।- ಯೋಗವಾಸಿಷ್ಟ, ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನ್‌ ಉಲ್ಲೇಖ, ಪುಟ 846)

    ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಪಾರ ? ಜೀವನವೇ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಕೊಡುವ ಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಅಮೂಲ್ಯ ವ್ಯಾಪಾರವೇ ಅಲ್ಲವೇ ?

    ಶಿಕಾರಿಪುರದ ಒಂದು ಪ್ರಾಚೀನ ಶಾಸನದಲ್ಲಿ (ಶಾಸನ 100-112) ಬರುವ ಆ ಊರಿನ ವರ್ತಕರ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾದ ಈ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ:
    ‘ಕಿಡುವೊಡಮೆಯನ್‌ ಒಂದನೆ ಕೊಟ್ಟೆಡೆ ಮಡಗದೆ, ಇಹಪರಂಗಳೆಂಬ ಎರಡುಮನಂ ಅಂಗಡಿಯಾಳ್‌ ಕಿಡದ ಒಡಮೆಯನ್‌ ಅಡಿಗಡಿಗೆ ಅರ್ಜಿಪರಲ್ಲಿ ನೆಗಳ್ದ ಪುರದ ಜನಂಗಳ್‌।’- ಅವರಂತೆ !

    (ಅಲ್ಲಿಯ ಊರಿನ ಜನರು ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ‘ಕಿಡುವೊಡೆಗಳ’ ನ್ಯಾಯವಾದ ಮಾರಾಟದಿಂದ ‘ಇಹ-ಪರ’ಗಳೆಂಬ, ಎರಡೂ ಕೆಡದ ಒಡವೆಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ, ಕೀರ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ !) ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಲಾಭ ಬೇಕೆ?

    ಕನ್ನಡ ಮ್ಯಾಟ್ರಿಮೋನಿಯಲ್ಲಿ - ಉಚಿತ ನೋಂದಣಿ !

    English summary
    S.K.Harihareshwara, California puts torch on the path we should take in between life and death

    Oneindia ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್,
    ತಾಜಾ ಸುದ್ದಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಪಡೆಯಿರಿ

    Notification Settings X
    Time Settings
    Done
    Clear Notification X
    Do you want to clear all the notifications from your inbox?
    Settings X
    X
    We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. This includes cookies from third party social media websites and ad networks. Such third party cookies may track your use on Oneindia sites for better rendering. Our partners use cookies to ensure we show you advertising that is relevant to you. If you continue without changing your settings, we'll assume that you are happy to receive all cookies on Oneindia website. However, you can change your cookie settings at any time. Learn more