ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯಿಂದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕುರ್ಚಿವರೆಗೆ: ತಮಿಳುನಾಡಿನ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾರಂಗದ ಪ್ರಭಾವ
ತಮಿಳು ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದ ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳು ಕೇವಲ ತೆರೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಮತಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳವರೆಗೆ, ವಿಧಾನಸಭೆಗಳವರೆಗೆ ಮತ್ತು ಚೆನ್ನೈನ ಫೋರ್ಟ್ ಸೈಂಟ್ ಜಾರ್ಜ್ನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಕಾರ್ಯಾಲಯದವರೆಗೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿವೆ. ಭಾರತದ ಅನೇಕ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ತಾರೆಗಳು ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ತಾರೆಯೇ ಆಡಳಿತಗಾರರಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ. ಈ ಪಯಣ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ತಕ್ಷಣವೂ ಅಲ್ಲ, ಶತಮಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೀರ್ಘವಾದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ವಿಕಾಸದ ಫಲ.
ತಮಿಳು ಸಿನಿಮಾ 1918ರಲ್ಲಿ "ಕೀಚಕ ವಧಮ್" ಚಿತ್ರದೊಂದಿಗೆ, ನಿರ್ದೇಶಕ ಆರ್.ನಟರಾಜ ಮುದಲಿಯಾರ್ ಅವರ ಮೂಲಕ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಮೊದಲ ಮೂರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಗಳು ಪೌರಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಪರ ವಿಷಯಗಳನ್ನೇ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದವು. ರಾಜಕೀಯದ ನೇರ ಪಾತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಭಾಷಾಭಿಮಾನದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ವೇಗವಾಗಿ ಜನಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತು. ಇದೇ ಮುಂದಿನ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿತು.
ಇದು ಒಂದು ಶತಮಾನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಪೌರಾಣಿಕ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಆರಂಭಗೊಂಡು, ಪರದೆಯ ನಾಯಕ ಜನರಿಂದ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಮನವಿ ಮಾಡುವ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯವರೆಗೆ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಸಾಗಿತು. ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಹೆಮ್ಮೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಈ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಜನಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದೇ ಸಂಗತಿ ಮಹತ್ವದ ತಿರುವು ನೀಡಿತು.
1930-40ರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಪೆರಿಯಾರ್ ಇ.ವಿ.ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ನೇತೃತ್ವದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಚಳುವಳಿ ತಮಿಳು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತಂದಿತು. ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ವಿರುದ್ಧ ಅವರ ಟೀಕೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಹೊಸ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿತು. ಪೆರಿಯಾರ್ ಚುನಾವಣಾ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯೇ ಅವರ ಧ್ಯೇಯ. ಆದರೆ ಅವರ ಶಿಷ್ಯ ಸಿ.ಎನ್.ಅಣ್ಣಾದುರೈ ಸಿನಿಮಾದ ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡರು. 1949ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಡಿಎಂಕೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.
ಅಣ್ಣಾದುರೈ ಹಾಗೂ ಎಂ.ಕರುಣಾನಿಧಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಲೇಖಕರು. ಪರಾಶಕ್ತಿ ಚಿತ್ರದ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಕರುಣಾನಿಧಿ ಸಮಾಜದ ಅಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ತೀವ್ರ ಸಂದೇಶ ನೀಡಿದರು. ನಟ ಶಿವಾಜಿ ಗಣೇಶನ್ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ, ಜನರು ಖುಷಿ ಮಾತ್ರ ಪಡಲಿಲ್ಲ, ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಪ್ರೇರಿತರಾದರು. 1950ರ ದಶಕಕ್ಕೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ತರಗತಿಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟವು.
ರಾಜಕೀಯ ಸೂಪರ್ಸ್ಟಾರ್ಗಳ ಉದಯ
ಅಣ್ಣಾದುರೈ ಮತ್ತು ಕರುಣಾನಿಧಿ ಬರಹದ ಮೂಲಕ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ರಾಜಕೀಯಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಎಂ.ಜಿ.ರಾಮಚಂದ್ರನ್ (ಎಂ.ಜಿ.ಆರ್.) ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಹೊಸ ಹಂತಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದರು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಅವರು ಬಡವರ ರಕ್ಷಕ, ನ್ಯಾಯದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ, ಸತ್ಯನಿಷ್ಠ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದರು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ನಟ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರದ ನಡುವಿನ ಗಡಿಯನ್ನು ಮಸುಕುಗೊಳಿಸಿದರು. ಅಭಿಮಾನಿ ಸಂಘಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಅವು ಕ್ರಮೇಣ ಸಂಘಟಿತ ರಾಜಕೀಯ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆದವು.
1967ರಲ್ಲಿ ಡಿಎಂಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವಿರುದ್ಧ ಜಯ ಸಾಧಿಸಿದಾಗ, ಸಿನಿಮಾ ರಾಜಕೀಯದ ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿತ್ತು. 1972ರಲ್ಲಿ ಎಂ.ಜಿ.ಆರ್. ಡಿಎಂಕೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. 1977ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆದರು. ಇದು ಮಹತ್ವದ ತಿರುವಾಗಿತ್ತು. ಚಿತ್ರತಾರೆಯೊಬ್ಬರು ನೇರವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರದ ಕುರ್ಚಿ ಹಿಡಿದ ಕ್ಷಣ ಅದಾಗಿತ್ತು.
ಎಂ.ಜಿ.ಆರ್.ರಿಂದ ಜಯಲಲಿತಾವರೆಗೆ
1987ರಲ್ಲಿ ಎಂ.ಜಿ.ಆರ್. ನಿಧನದ ಬಳಿಕ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರ ಸಹನಟಿ ಜಯಲಲಿತಾ ರಾಜಕೀಯ ವಾರಸುದಾರಿಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದರು. 1991ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆದರು. "ಅಮ್ಮ" ಎಂಬ ತಾಯಿತನದ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಜನಮನ ಗೆದ್ದರು. ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದರು. ಸಿನಿಮಾ ಕೇವಲ ನಾಯಕರನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಅದು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೂ ರೂಪಿಸಿತು.
ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ವಿಜಯಕಾಂತ್
2005ರಲ್ಲಿ ವಿಜಯಕಾಂತ್ ಡಿಎಂಡಿಕೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. 2011ರ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಪಕ್ಷ ಅಧಿಕೃತ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದು ಸಂಚಲನ ಮೂಡಿಸಿತು. ಆದರೆ ಸಂಘಟನಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಅವರ ಪಕ್ಷದ ವಿಸ್ತರಣೆಯನ್ನು ಮಿತಿಗೊಳಿಸಿತು. 2023ರಲ್ಲಿ ಅವರ ನಿಧನದೊಂದಿಗೆ ಮೂರನೇ ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಕುಂದಿತು.
ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಭಾವ
ನಟ ರಜನಿಕಾಂತ್ ರಾಜಕೀಯ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದರೂ, ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಪಕ್ಷ ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಮಲ್ ಹಾಸನ್ 2018ರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರೂ, ಹಿಂದಿನ ನಟ-ನಾಯಕರಂತಹ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬೆಂಬಲ ಪಡೆಯಲು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿ ವಿಜಯ್ ಹೆಸರು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ. ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಅರ್ಥವಿರುವ ಸಂದೇಶಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಅಭಿಮಾನಿ ಸಂಘಗಳು ಸಂಘಟಿತವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಮತಯಂತ್ರವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುವರೇ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.
ಸದಾ ಸಿನೆಮಾವೇ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿತೇ?
ಪ್ರಥಮ ಮೂರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಿನೆಮಾ ರಾಜಕೀಯವಿಲ್ಲದೆ ಇತ್ತು. 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಯಕರಿಂದ ಅದು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ವೇದಿಕೆಯಾಯಿತು. 1970ರಿಂದ ಬಳಿಕ ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರದ ಮಾರ್ಗವಾಯಿತು. ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ನಟರು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಸಿನೆಮಾವೇ ರಾಜಕೀಯ ಡಿಎನ್ಎಯ ಭಾಗವಾಯಿತು. ಸಂಭಾಷಣಾ ಬರಹಗಾರರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾದರು. ಅಭಿಮಾನಿ ಸಂಘಗಳು ಚುನಾವಣಾ ಯಂತ್ರಗಳಾದವು. ಪರದೆಯ ನೀತಿಮೌಲ್ಯಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಾದವು. ಇಂದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಬಡವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ನಾಯಕನ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಸ್ಮರಣೆ ಇನ್ನೂ ಜನಮನದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಗಡಿ ಸದಾ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಚಪ್ಪಾಳೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮತದ ಪೂರ್ವಾಭ್ಯಾಸವಾಗಿಯೇ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ.
ಬರಹ: ಕೀರ್ತಿ ಪಾಂಡೆ
(ಕೀರ್ತಿ ಪಾಂಡೆ ಅವರು ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಮತ್ತು ಲೇಖಕಿ. ಅವರು ರಾಜಕೀಯ, ಸಮಾಜ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನಾ ಆಧಾರಿತ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿರುವ ಅವರು ಆಡಳಿತ, ಆರೋಗ್ಯ, ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕತೆ ಕುರಿತ ವರದಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಗಂಭೀರ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸರಳ ಹಾಗೂ ಕಥನಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಓದುಗರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವುದು ಅವರ ಲೇಖನಗಳ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವಾಗಿದೆ)
Click it and Unblock the Notifications
Sign in with Google