ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ದಾನ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಪಾಪಗಳು ಪರಿಹಾರವಾಗುವುದೇ? ಈ ಬಗ್ಗೆ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನು?
ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಗೆ ಬಹಳ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪುರಾಣಗಳು, ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಮನುಷ್ಯ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದನು, ಅವನು ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಪಯಣ ಯಾವ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ. ಋಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭವಗಳ ಮೂಲಕ ಕಲಿತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಜನರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕಥೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯ ಹಿಂದೆ ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂದೇಶ ಅಡಗಿದೆ.
ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡುವುದು, ಹುಂಡಿಗೆ ಹಣ ಹಾಕುವುದರಿಂದ ತಾವು ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳು ತೊಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅನೇಕ ಜನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಬಹುತೇಕರ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಹೌದು. ಆದರೆ ಪುರಾಣಗಳು ಬೇರೆಯದೇ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಪುರಾಣಗಳ ಪ್ರಕಾರ ನಾವು ನೀಡುವ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರು ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ದಾನದ ಹಿಂದಿನ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ "ತ್ಯಾಗ". ದಾನದ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಇತರರಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನ ಮಾಡುವುದು. ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಸಹಾಯವಾಗುವಂತೆ ಬದುಕುವುದು.
ಪುರಾಣಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಇಡೀ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಒಂದೇ ಒಂದು ಪರಮ ಶಕ್ತಿ. ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ದೇವರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಆತ್ಮ ಅಥವಾ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಶಕ್ತಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ದ್ವೇಷ, ಕೋಪ ಅಥವಾ ಬಯಕೆಯಂತಹ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಗೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಫಲ ಮಾತ್ರ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಗುವುದು. ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ನಮಗೂ ಅದರ ಕೆಟ್ಟ ಫಲವೇ ಸಿಗುವುದು. ನಾವು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅಥವಾ ದೇವರಿಗೆ ಕಾಣಿಕೆ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪುರಾಣಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತವೆ.
ಹಾಗೆ ನೋಡುವುದಾದರೆ ದೇವಾಲಯಗಳ ನಿರ್ಮಾಣವೂ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮಂತ್ರಗಳ ಪಠಣ, ಗಂಟೆಯ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಪೂಜಾ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಏಕಾಗ್ರತೆಗೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಣ ಹಾಕುವುದು ದೇವರಿಗೆ ನೀಡುವ ಲಂಚವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತ್ಯಾಗದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ರಚಿಸಲಾದ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ.
ಇನ್ನು ಕೂದಲು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದರ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಕೂದಲು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಕೇತವೆಂದೇ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೂದಲನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆ, ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ಸಂಕೇತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಕೂದಲನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರವೂ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ, ಅದು ನಿಜವಾದ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ರಂತಿದೇವ ಮತ್ತು ಶಿಬಿ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯಂತಹ ಕಥೆಗಳು ತ್ಯಾಗ, ದಯೆ ಮತ್ತು ಸೇವೆ ಎಷ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ, ದೇವರು ಬಯಸುವುದು ಆರಾಧನೆಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೃದಯ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ದಯೆ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದ ಭಾವನೆಯನ್ನು.
ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪೂಜೆ, ದಾನ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಮಾರ್ಗಗಳಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧವಾಗಿಡುವುದು, ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಪುರಾಣಗಳು ನೀಡುವ ನಿಜವಾದ ಸಂದೇಶ.
(ಬರಹ: ರಂಜಿತಾ ಆರ್.ಕೆ.)
Click it and Unblock the Notifications
Sign in with Google