• search
  • Live TV
ತ್ವರಿತ ಅಲರ್ಟ್ ಗಳಿಗಾಗಿ
ನೋಟಿಫಿಕೇಷನ್ ಅನುಮತಿಸಿ  
ತ್ವರಿತ ಅಲರ್ಟ್ ಗಳಿಗಾಗಿ
ನೋಟಿಫಿಕೇಷನ್ ಅನುಮತಿಸಿ  
For Daily Alerts

ಸಿಂಪಲ್‌ ಆಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ‘ಜನರೇಷನ್‌ ಗ್ಯಾಪು’

By Staff
|
  • ಪ್ರಶಾಂತ್‌ ಬೀಚಿ
  • ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರಿಗೆ ಬಹಳ ಜನ ಶಿಷ್ಯರಿದ್ದರು, ಅವರಲ್ಲಿ ಆಪ್ತ ಶಿಷ್ಯರು ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಯಾವಾಗಲೂ ಗುರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದು ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅವನು ಬಹಳ ಬುದ್ದಿವಂತ ಕೂಡ. ಆ ಶಿಷ್ಯ ಪರಮಹಂಸರಿಗೆ ಬಹಳ ಮೆಚ್ಚಿನ ಶಿಷ್ಯ ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನೆ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಾಮಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಾಮಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಸುಮಾರಾಗಿ ಒಂದೇ ವಯಸ್ಸಿನವರು, ಆದರೂ ಇಬ್ಬರ ಯೋಚನೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಗುರುವಿನ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇರುವುದೆ ಶಿಷ್ಯನ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂದು ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದರೆ, ಗುರುಗಳಿಂದ ಕಲಿತ ಸಿದ್ಧಿ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ತಿಳಿಸುವುದು ಶಿಷ್ಯನ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಎಂದು ವಿವೇಕಾನಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದೇ ವಯಸ್ಸಿನ, ಒಂದೇ ಗುರುಗಳ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿ, ಒಂದೇ ಪ್ರವಚನ ಕೇಳಿ, ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಯೋಚನೆ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಿದ್ಧಿಸುವ ದಾರಿ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸರಿ, ಒಬ್ಬರಿಗಿನ್ನೊಬ್ಬರು ತಪ್ಪು. ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದ ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ವಿವೇಕಾನಂದ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರವರದೇ ಸರಿ. ಇವರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಂಡು ಸಾಕ್ಷಾತ್‌ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಇದು ಯಾವ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಾದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಇಂಥಾ ಮೇಧಾವಿಗಳಲ್ಲೆ ಈ ತರಹದ ಯೋಚನಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದ್ದಿದ್ದಾದರೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳ ಮಧ್ಯೆ ಬರುವ ಪೀಳಿಗೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಲ್ಲ.

    Prashanth Beechiಯೋಚನಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅದು ಒಂದೇ ಗುರಿಯ ಎರಡು ದಾರಿಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಎರಡು ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಂಡರೆ ಅದು ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗುರಿಗಳೆ ಆಗಿರುತ್ತವೆ. ನಾನು ಬಹಳ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ನಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ನಾನು ದೂರುವ ಜಾತಿ, ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ. ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಹುಡುಗಿ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಅವರಿಗೆ ಕೋತಿ. ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಗೆಳೆಯರು, ಅವರಿಗೆ ಹೊಲೆಯರು. ನನಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ ಒಂದೆ, ಅವರಿಗೆ ಅವರ ಜಾತಿ ಒಂದೆ. ನನ್ನ ವೇದಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ, ಅವರ ವೇದಾಂತದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಹೆಚ್ಚು. ನನಗೆ ನನ್ನದೆ ಸರಿ, ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚ ಹೇಳುವುದೆ ಸರಿ. ನನಗೆ ಮನಸ್ಸೇ ದೇವರು, ಅವರಿಗೆ ದೇವರಲ್ಲೆ ಮನಸ್ಸು. ಪೂಜೆ ನನಗೆ ಬೋರು, ಅವರಿಗೆ ಜೋರು. ಯಾವುದು ನನಗೆ ಬೇಡವೊ ಅದವರಿಗೆ ಬೇಕು. ಸಿಂಪಲ್‌ ಆಗಿ ಹೇಳುವದಾದರೆ ಜನರೇಷನ್‌ ಗ್ಯಾಪು.

    ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಈಗ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇವರು ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಈಗ ಅದನ್ನು ದೂರುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಇವರಿಗೆ ಸರಿ ಎನ್ನಿಸಿದ್ದು ಈಗ ಇವರಿಗೆ ತಪ್ಪು ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ? ಇದು ಇವತ್ತಿನದಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಅವರ ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಮೇಲಿನ ಕಂಪ್ಲೈನ್ಟ್‌, ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಕಂಪ್ಲೈನ್ಟ್‌ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಮಾಡುವ ಕಂಪ್ಲೈನ್ಟ್‌ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇಮ್‌. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇಷ್ಟೆ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಅವರ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಮಾತಾಡಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರು, ನಾನು ತಿರುಗಿಸಿ ಮಾತಾಡುತ್ತೇನೆ ಆದರೆ ಮಾಡಲು ಅಂಜುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಅವರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅಂಜುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನೆ ಜನರೇಷನ್‌ ಗ್ಯಾಪ್‌ ಎಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ.

    ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅಮೇರಿಕ, ಕೆನಡ, ಜರ್ಮನಿ, ಯೂಕೆ ತರಹದ ಮುಂದುವರೆದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಎನ್ನುವುದು ನಮಗಿಂತ ಒಂದು ಜನರೇಷನ್‌ ಮುಂದಿದೆ. ಅವರು ಸರಿ ನಾವು ತಪ್ಪು ಎಂದು ನಾನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ . ಆದರೆ ಅವರಂತೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಾವು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಡಿಪೆಂಡ್‌ ಆಗುತ್ತೇವೆ. ಯಾರಾದರು ನಮ್ಮನ್ನು ನಡೆಸಲಿ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ತಪ್ಪಿಗೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಹೊಣೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮದೆ ಚಿಕ್ಕ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಸಹಪಾಠಿ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರನ್ನು ನೋಡಿ ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ ಹಾಗು ಸ್ವಂತ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೆದರಿದ್ದೇವೆ.

    ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದವರನ್ನು ದೇಶ ಸಾಕುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ನಾವು ಯಾವಾಗಲು ಸಾಂಗತ್ಯ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಆಮೇಲೆ ಹೆಂಡತಿ, ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ಮಕ್ಕಳು. ನಮ್ಮ ಅವಲಂಬನೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಪರಿಸರದ ಜೊತೆಗೆ ಬೆಳೆದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ, ಯಾರು ಏನು ಅನ್ನುತ್ತಾರೊ ಎಂಬ ಭಯ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹಿರಿಯರಾದವರು ನಮಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ ನಮ್ಮ ದಾರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡಬೇಕು, ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂಬಂತೆ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆದರಿಸಿ- ಜಾತಿ, ಧರ್ಮದ ಪಾಲನೆ ಮುಖ್ಯ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನೋಡಿದವರು ಏನನ್ನುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕತ್ತಲಿಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಅವರವರ ಸ್ವತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳುವುದೆ ಸರಿ, ಅವರಂತೆಯೆ ನಡೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವ ತತ್ವಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈಗಲೂ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬ ಭೇದ, ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಕುರುಡು ನಂಬಿಕೆ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗಂತೂ ಒಂದು ತರಹದ ಹಿಂಸೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ‘‘ನೀನು ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಆಡಿದರೆ ನಾಳೆ ನಿನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ. ಯಾರು ನಿನ್ನನ್ನು ಮದುವೆ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಮದುವೆ ಆಗುವ ತನಕ ನಾವು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಕೇಳು. ಆಮೇಲೆ ನೀನುಂಟು ನಿನ್ನ ಗಂಡ’’. ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಹೆದರಿಸಿ ಅವರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು.

    ಕೆಲವು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಓದಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಕಾಲಮೇಲೆ ಅವರು ನಿಂತು, ಎಲ್ಲರ ಮಾತಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೆಮ್ಮೆ ಹಾಗು ಸಂತೋಷದ ಸಂಗತಿ. ತಂದೆ ತಾಯಿ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದಿದ್ದರೆ ಅಥವ ಅವರ ಮಾತಿಗೆ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದರೆ, ಹುಡುಗ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತವೆ. ತಪ್ಪು ಕೇವಲ ಹಿರಿಯರದು ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೊ ಜನ ಹಿರಿಯರು ‘‘ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೆ, ನಾವೆಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯರು, ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ ಒಂದೆ, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮವೂ ಸಾರುವುದು ಸತ್ಯ, ಅಹಿಂಸೆ, ಪ್ರೀತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ’’ ಎಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಡಿ ಮೈಲಿಗೆ ಎಂದು ಗೊಣಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜಾತಿ, ಧರ್ಮದ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಹಿರಿಯರಿಂದ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಹಿರಿಮೆ ಸಿಗದು. ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾಜದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಗಳಾದರೆ ದೇಶ ತಾನಾಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸ ಎಂದರೆ ನಾವು ಜಾತಿ, ಬಣ್ಣ, ಧರ್ಮ, ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೆ ಜೀವನ ಕಳೆದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅಪ್ಪ ಹಾಕಿದ ಆಲದ ಮರಕ್ಕೆ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹೊಸದನ್ನು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮನೆಯವರ ಮಾತನ್ನು ಮೀರುವುದಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಕ್ಕಳ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ದೇಶವನ್ನು ಮುಂದೆ ತರುವುದು ಮುಖ್ಯ. ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿ, ಜಾತಿಯಂಥ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಿಡುಗನ್ನು ದಾಟಿ ದೇಶವನ್ನು ಮುನ್ನೆಡೆಸುವ ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದು ಇವತ್ತಿಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಷಯ, ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಜನ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ?

    ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ನ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಗುಣವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಗುರುತಿಸಿರುತ್ತಾರೆ, ದೇಶವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಯುವಕರು ಬೇಕು, ಆದರೆ ಆ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಗ ಸೇರಬಾರದು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಸನ್ಯಾಸಿಯಾದರೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಅವನ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಮಗ ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ ಹೊಂದಿರುವ ಸನ್ಯಾಸಿ ಬೇಕು, ಅದು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನಾಗಿರಬೇಕು. ದೇಶ ಕಾಯಲು ಸೈನಿಕ ಬೇಕು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಗ ಸೈನ್ಯ ಸೇರಬಾರದು. ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಹೊಡೆಯುವಾಗ ಯಾರಾದರೂ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು, ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾದರು ಜಗಳವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು. ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯದು ಆಗಬೇಕು, ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆತನಕ್ಕೆ ನಾವು ಸಿದ್ಧರಿಲ್ಲ. ಯಾರದೊ ಕಬ್ಬಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೊ ರಸ ತೆಗೆದು ಕೊಟ್ಟರೆ ಕುಡಿಯಲು ನಾನು ಸಿದ್ಧ ಎನ್ನುವ ಹಿರಿಯರು ಬಹಳ. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿ ಸಂತೋಷಪಡುವ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಡಾಕ್ಟರ್‌ ಓದಿಸಿ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಮಾಡು ಎನ್ನುವ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ, ಬರುವ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ಐದು ಪರ್ಸೆಂಟ್‌ ಹಣವನ್ನು ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ದಾನ ಮಾಡು ಎನ್ನುವಂತಹ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ ನಾನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಂತಹ ಹಿರಿಯರಿಂದಲೆ ದೇಶದ ಉನ್ನತಿ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು. ಅಂತವರಿಂದಲೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಯುವ ಜನಾಂಗ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು.

    ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೇವರು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ದೇವರುಗಳೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಸರಿ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಸುವುದು ಮಕ್ಕಳ ಕರ್ತವ್ಯ. ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಂತೆ ದೇಶವು ನಮಗೆ ದೇವರು. ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಬರಿ ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸಿ ಸಿಹಿ ಹಂಚುವುದಲ್ಲ. ದೇಶದ ಜನರ ಕಷ್ಟ ಅರಿಯುವುದು, ದೇಶದ ಏಳಿಗೆಗೆ ದುಡಿಯುವುದು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಿಡುಗುಗಳನ್ನು ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡುವುದು. ಹಸಿದವನಿಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡಿ ಅವನ ಅನ್ನ ಅವನೆ ದುಡಿಯಲು ದಾರಿ ತೋರಿಸುವುದು. ನಿಮ್ಮ ಜೀವನ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲ - ಇಡಿ ದೇಶವೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಜಾತಿ ಒಂದೇ ವರ್ಗ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನಾದವನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ನಿಮ್ಮ ಸಮಯದ ಐದು ಪರ್ಸೆಂಟ್‌ ದೇಶದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿ. ಭಾರತ ಏನು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಬಹುದು.

    ಮುಖಪುಟ / ಎನ್‌ಆರ್‌ಐ

    ಕನ್ನಡ ಮ್ಯಾಟ್ರಿಮೋನಿಯಲ್ಲಿ - ಉಚಿತ ನೋಂದಣಿ !

    Oneindia ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್,
    ತಾಜಾ ಸುದ್ದಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಪಡೆಯಿರಿ

    Notification Settings X
    Time Settings
    Done
    Clear Notification X
    Do you want to clear all the notifications from your inbox?
    Settings X
    We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. This includes cookies from third party social media websites and ad networks. Such third party cookies may track your use on Oneindia sites for better rendering. Our partners use cookies to ensure we show you advertising that is relevant to you. If you continue without changing your settings, we'll assume that you are happy to receive all cookies on Oneindia website. However, you can change your cookie settings at any time. Learn more